jump to navigation

பூ பூத்ததை யார் பார்த்தது Tuesday August 31, 2004

Posted by Pari(பரி) in பொது.
comments closed

வார இறுதியில் தம்பதி சமேதராய் வந்த நண்பனுக்கு ஊர் சுற்றிக் காட்டியதில் மிசௌரி தாவரவியல் பூங்காவில் சுட்ட சில பூக்கள்.

பெயர் தெரியாத வெள்ளைப் பூ



பெரிதாய்ப் பார்க்க

வெள்ளை அல்லிப்பூ



பெரிதாய்ப் பார்க்க

சிவப்பு அல்லிப்பூ



பெரிதாய்ப் பார்க்க

பாப்பா பாட்டு Monday August 30, 2004

Posted by Pari(பரி) in பொது.
comments closed

கண்ணைக் கசக்கிக் காலையிலே

விண்ணை எட்டிப் பார்க்கையிலே

தங்கத் தகடாய் சூரியன்தான்

வங்கக் கடலில் மின்னிடுதே

பாரில் நமக்கு வழிகாட்ட

தேரில் ஏறி வந்திடுதே

கிழக்கில் தோன்றும் செங்கதிரோன்

வழக்கம் என்றும் மாறாதே

நானும் அந்தச் சூரியன்போல்

பழக்கம் என்றும் மாறாமல்

நலமாய் நாளும் படித்திடுவேன்

தூண்டுதல்: பூனைக்கும் பூனைக்கும் கல்யாணமாம்

புரியக்கூடாமல் ஒரு பதிவு Friday August 27, 2004

Posted by Pari(பரி) in பொது.
comments closed

ரோட்டோரமாய் ஓரளவுக்குப் பெரிய பாறாங்கல் கிடக்கிறது. எத்தனை காலமாக கிடக்கிறது என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. தெரிந்து கொள்ள விருப்பமில்லை என்பதே உண்மை. கேவலம் பாறாங்கல் தானே. கால் கடுக்க நடந்து வருவோர் சிலர் அதன் மீது அமர்ந்து சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்துக் கொள்வார்கள். அவர்கள் பாரத்தோடு, அவர்கள் இறக்கி வைக்கும் மூட்டைகளின் பாரத்தையும் சேர்த்தே சுமக்கும்.

சாணத்தை மிதித்த சிலர், அந்தப் பாறாங்கல்லின் மீதுத் தேய்த்து, தங்கள் கால்களைச் ‘சுத்த’ப்படுத்திக் கொண்டு போய்விடுவார்கள். சாணம் காய்ந்து, உதிர்ந்து விழும் வரையில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும். அதிர்ஷ்ட வசமாக மழை பெய்தால் கரைந்து போவது விதி விலக்கு.

இன்னும் சிலர் பாறாங்கல்லுக்கருகில் நின்று ஊர்க்கதை பேசுவார்கள். ஒரு காலைத் தரையிலும் இன்னொரு காலை கல்லின் மேலும் வைத்து ஒரு மாதிரி ‘போஸ்’ கொடுத்துக் கொண்டே பேசுவார்கள். அதில் அப்படி என்னத்தைத்தான் சுகத்தைக் கண்டார்களோ தெரியாது.

ரோட்டின் நடமாட்டம் அனைத்தையும், எல்லார் காலடிச் சத்தங்களையும் கவனித்துக் கொண்டு இருக்கிறது. நடந்து செல்வோரின் பேச்சுகளையும் கேட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. அதற்குப் புரிகிறதா இல்லையா, அதனால் அதற்கு லாபமா நஷ்டமா என்று சொல்வதிற்கில்லை.

ஆரம்பத்தில் என்ன நிறத்தில் இருந்ததோ தெரியாது, ஆனால், இப்போது இருக்கும் நிறமாக இருந்திருக்க முடியாது என்பதுவும் தொடர்ந்து இதே நிறத்தில் இருக்காது என்பதுவும் நிச்சயம். மழை வெயில் என இயற்கைக் காரணிகள் அதன் நிறத்தை மாற்றியிருக்கும், இனியும் மாற்றும். ஆனால், அவை மட்டும்தானா.

தகராறு புடிச்ச தமிழ் Tuesday August 24, 2004

Posted by Pari(பரி) in பொது.
comments closed

சுந்தரவடிவேல், தன் மகன் மாசிலனுக்குத் தமிழ் சொல்லிக்கொடுத்த போது தமிழ் மெய்யெழுத்து வரிசையில் ஒரு ஒழுங்கு இருப்பதைக் கண்டுபிடித்ததாகச் சொல்லியிருந்தார். சென்ற ஆண்டு ரா.கா.கியில் முத்து நிலவன் இதுபற்றி ஒரு விளக்கம் கொடுத்தார். அந்த மடலை சேமித்து வைத்திருந்தேன். அதிலிருந்து தேவையானதை மட்டும் இங்கு இடுகிறேன்.

தமிழ் எழுத்துக்களில், மெய்யெழுத்துக்களின் அமைப்பு முறையில் ஏன் இப்போதுள்ள அடுக்குமுறை ஏற்கப்பட்டது?

அதாவது,

க்ச்ட்த்ப்ற் – வல்லினம்,

ங்ஞ்ண்ந்ம்ன் – மெல்லினம்,

ய்ர்ல்வ்ழ்ள் – இடையினம் என,

இன்றைய குழந்தைகளுக்கு இன மெய்யெழுத்துக்களைச் சொல்லித்தருவதுபோலவே,

க் ச் ட் த் ப் ற் ங் ஞ் ண் ந் ம் ன் ய் ர் ல் வ் ழ் ள் – என அடுக்காமல்,

க் ங் ச் ஞ் ட் ண் த் ந் ப் ம் ய் ர் ல் வ் ழ் ள் ற் ன் – எனும் வரிசையில்

மெய்யெழுத்துக்களை அடுக்கியிருக்கக் காரணம் என்ன?

இதுதான், நமது முன்னோர்களின் மொழி நுட்பம்! சொல்லில் எந்த எழுத்துக்குப் பிறகு எந்த எழுத்து வரும்

என்பது பற்றிய அடிப்படை!

க்ச்ட்த்ப்ற் எனும் ஆறு வல்லின எழுத்துகளுக்கும், முறையே

ங்ஞ்ண்ந்ம்ன் எனும் ஆறு மெல்லின எழுத்துக்களும் இன எழுத்துக்கள்.

இன எழுத்து என்பது ஒன்றை ஒன்று சார்ந்து காத்து நிற்பது !

அதாவது, தமிழின் சொல் அமைப்பில், எங்காயினும் ஒரு மெல்லின மெய்யெழுத்து, சொல்லின் இடையே வந்தால், அதன் -இனமாக வரையறுக்கப் பட்டிருக்கும்- வல்லின உயிர்மெய் எழுத்துத்தான் அதற்கடுத்து வந்து நிற்கும்.

தங்கம் – ங் அடுத்து க, (எந்தச் சொல்லிலும் ங் எழுத்தை அடுத்து க வருக்கத்தைச் சேர்ந்த எழுத்தன்றி

வேறெழுத்து வராது, அதனால் தான் க் எழுத்தை அடுத்து தமிழின் மெய்யெழுத்து அடுக்கில் ங் நிற்கிறது.)

மஞ்சள் – ஞ் அடுத்து ச, (மேற் சொன்னவாறே, ஞ் என்றொரு எழுத்தைக் கொண்ட தமிழ்ச்சொல் வந்தால் அதை

அடுத்து ச வருக்கத்தைச் சேர்ந்த எதேனும் ஓர் எழுத்தே வந்து நிற்கும். அதனால் தான் ச் எனும் எழுத்தை அடுத்து ஞ் எழுத்து நிற்கிறது.)

இவ்வாறே,

மண்டபம் – ண் அடுத்து ட வருக்கமே வரும் ஆதலால், மெய்யெழுத்து அடுக்கில் ட் வை அடுத்து ண் எழுத்தும்,

பந்து – த் அடுத்து ந வருக்கமே வரும் ஆதலால், மெய்யெழுத்து அடுக்கில் த் எழுத்தை அடுத்து ந் எழுத்தும்,

பம்பரம் – ப் அடுத்து ம வருக்கமே வரும் ஆதலால், மெய்யெழுத்து அடுக்கில் ப் எழுத்தை அடுத்து ம் எழுத்தும்,

மன்றம், ன் அடுத்து ற வருக்ககமே வரும் ஆதலால், மெய்யெழுத்து அடுக்கில் ற் எழுத்தை அடுத்து ன் எழுத்தும்,

மாற்ற முடியாதவாறு அடுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன.

இதில் இன்னொரு தெளிவும் கிடைக்கும்.

இந்தச்சொல்லின் இடையே (‘ஒத்தச்சுழி) ன் போடுவதா? , (ரெட்டைச்சுழி) ண் போடுவதா எனும்

குழப்பம் பெரும்பாலும் தீரும்.

அடுத்து உள்ள எழுத்து ட எனில் ண் தான் வரும்! ற எனில் ன் தான் வரும்! அதனால் ண் என்பதை ‘டண்ணகர

ஒற்று’ எனவும், ன் என்பதை ‘றன்னகர ஒற்று’ எனவும் இலக்கண நூலார் சொல்வர். உச்சரிப்பு முறையாலும்

இவற்றுக்கு வேறு பெயர்கள் உண்டு.

என்னத்த சொன்னாலும் “பெரிய ற , சின்ன ர ” என்பவரைத் திருத்தமுடியாது போங்க!

இதனால்தான், புலவர் கீரன், சின்னத்தகராறுன்னா சின்ன ர போடு, பெரிய தகராறுன்னா பெரிய ற

போடு’ன்னார்!

மேற்கண்ட விளக்கத்தில் விதிவிலக்குகளும் உண்டு. பிறமொழிச்சொற்கள், இப்போது பிறமொழிகளிலிருந்து எழுதும்போது, அந்த மொழியின் உச்சரிப்புக்கு இணையான உச்சரிப்புக்குத் தகுந்த மாதிரி எழுதுவது என்று சில காரணங்ளினாலும் விதிவிலக்கான வார்த்தைகள் உண்டு. ஆனால் பெரும்பாலும் இந்த வகையில்தான் வரும். விளையாட்டாய், ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு அதிலுள்ள வார்த்தைகளைக் கவனியுங்களேன்.

பள்ளிக்கூடத்தில் இலக்கணம் என்றால் பெரும்பானோரைப் போல எனக்கும் பாகற்காய்தான். இலக்கணம் பாகற்காயாய் ஆனதற்கு என்ன காரணம் என்று அவரே கேட்காமலேயே ஒரு பதிலையும் சொல்லியிருந்தார். அது:

“எனது 23 ஆண்டுக்கால தமிழாசிரியப் பணியில் எவ்வளவோ மனக்குமுறல்கள் உண்டு!

‘தமிழ்தானே’ எனும் அலட்சியத்தால், தமிழர்களே தமிழைப் புறக்கணிப்பது ஒருபக்கம் என்றால்,

எவை இன்றைய தமிழ்க் குழந்தைகளுக்குத் தேவையோ அவற்றைத் தராமல், எவை அவ்வளவாகத் தேவையில்லையோ அவற்றையே இலக்கணமாகச் சொல்லித்தரும் தமிழ் – இலக்கணப் பாடங்கள்!

எனது கல்வியாண்டுத் தொடக்க வகுப்பிலேயே இவற்றைப் பற்றிச் சொல்லிவிடுவதே எனது வழக்கம்.”

பாடப்புத்தகத்தில் மட்டுமில்லை, இணையத்திலும் நிறைய கூத்து இந்த மாதிரி நடக்கிறது.

தமிழ் படிப்பதென்றால் எண்சீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம் என்ற அளவுக்கு அலறுகிறார்கள்.(பெயர் தான் மிரட்டலாக இருக்கிறதே தவிர, ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் ஒரு அர்த்தம் உண்டு என்பது வேறு விஷயம்.)

மிரட்டாமல், எளிமையாக இலக்கணத்தை அழகாக சொல்லித்தரலாம். தொல்காப்பியத்தையும் நன்னூலையும் அதிலுள்ள பாடல்களை அப்படியே மேற்கோள் காட்டுவதை விட எளிய வழியில் சொல்லித்தர முடியும். விஷயம் தெரிந்தவர்களால் மட்டுமே இது சாத்தியம். யாராவது மனது வைத்தால் சரி.

என் பார்வையில் ஏதோ கோளாறு Monday August 23, 2004

Posted by Pari(பரி) in பொது.
comments closed

வலைப்பதிவுகள் என்றால் என்ன, அதன் வசதி என்ன, சாதக பாதகங்கள் என்ன, வலைப்பதிவர்கள் எந்த நோக்கத்திற்காக வலைப்பதிகிறார்கள், வலைப்பதிவில் என்னென்ன பதிக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் நிறைய விவாதங்கள் அவ்வப்போது நடந்து கொண்டிருக்கின்றன; இனியும் நடக்கும். இவை எல்லாமே மின்வெளியில் உலாவும் சிறுபான்மையினருக்குப் பரிச்சயம்.

பெருவெளியில், அதாவது எழுத்து சம்பந்தப்பட்ட பெருவெளியான பத்திரிகை உலகத்தில் -இணைய எழுத்துலகுக்கு 8ம் பொருத்தம் என்று அவர்களே கற்பனை செய்து கொண்ட உலகத்தில்- என்ன நடக்கிறது என்று ஒரு சிறு பார்வை பார்க்கலாம்.

திடீரென்று என்ன ஞானோதயம் பிறந்தது என்று கேட்கிறீர்களா? இருக்கிறது. ‘சுவடு’ ஷங்கரின் இந்தப் பதிவுதான் காரணம்.

சரி விஷயத்துக்கு வருவோம். தமிழ் வலைப்பதிவுகள் இன்று ஓரளவுக்கு நல்ல எண்ணிக்கையில் இருக்கின்றன. ஆரம்பத்தில் தமிழில் வலைப்பதிய பல பிரச்சினைகள். இவற்றைச் சமாளிக்க, பரஸ்பரம் உதவிக்கொள்ள சில ஆர்வக்கோளாறுகள் சேர்ந்து tamilblogs என்ற யாஹூ குழுமத்தைத் தொடங்கி இயங்கி வருவது தெரிந்திருக்கலாம். இது நடந்தது சென்ற ஆண்டு அக்டோபர் மாதம்.

சென்ற ஆண்டு நவம்பரில் தினமலரில் வெளியான வலைப்பதிவுகள் பற்றிய அறிமுகம் இது:(tamilblogs குழுமத்தில் கோப்புகள் பகுதியில் கிடைக்கும்.)

வட அமெரிக்காவில் வெளிவரும் பத்திரிகை தென்றல். தரத்திலும் நேர்த்தியிலும் தமிழக வெகுஜன பத்திரிகைகளைவிட…. இதற்கு மேல் உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். தென்றலில் இந்த ஆண்டு ஜூன் மாதம், மணி. மணிவண்ணன் கொடுத்த அறிமுகம் இது:

இந்த வாரம் ஆனந்த விகடன் ‘கற்றதும் பெற்றதும்’ பகுதியில் சுஜாதா கொடுத்த அறிமுகம் இது:

இன்று வலைக்குள் போட்டுவிட்டால், அது கி.பி.2104 ஆகஸ்டில்கூட யாரோ ஒரு தனியனால் படிக்கப்படலாம். உறைந்த நிரந்தரம்தான் அதன் சிறப்பு. இதனால் வலைப்பதிவுகளை நம் பழங்காலத்துக் கல்வெட்டுகளுக்கு ஒப்பிடலாம். இப்போது புதிதாக பிலாக்ஸ் (blogs) என்று வந்திருப்பது ஒரு விதத்தில் சின்ன வயசில் நாங்கள் எல்லோரும் நடத்திய கையெழுத்துப் பத்திரிகையின் மறுவடிவம்தான். ‘இதோ பார் என் கவிதை’, ‘இதோ பார் என் கருத்து’, ‘இதோ பார் உலகுக்கு என் உபதேசம்’ என நானும் இருக்கிறேன் நண்டுவளையில் என்று, ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் தன்னைப் பிரகடனப்படுத்த கைகளைக் குவித்து ஏதோ ஒரு திசையில் குரல் கொடுத்துவிட்டு, யாராவது பதில் தருகிறார்களா என்று அவரவர் பதினைந்து நிமிஷப் புகழுக்குக் காத்திருப்பதுதான் இது! பிரபஞ்சத்தில் வேற்று கிரகங்களில் உயிரினங்கள் இருக்கிறதா என்பதை இப்படித்தான் தேடுகிறார்கள்.

இது கொஞ்சம் பெரிய இடத்து சமாச்சாரம். ‘தி இந்து’ நாளேட்டின் சமீபத்திய “தலையங்கம்” வலைப்பதிவுகள் பற்றியது.(தமிழ்நாட்டிலிருந்து வருகிறதே என்று தமிழ்ப்பதிவுகளைப்பற்றியும், இந்தியாவின் தேசியப் பத்திரிகையாயிற்றே என்று இந்தியப் பதிவுகளையும் பற்றித் தேடிக்கொண்டிருக்கும் அப்பாவியாக இருக்காதீர்கள்.)

நான்கு அறிமுகங்களில் எது சிறந்தது என்று சாலமன் பாப்பையா தலைமையில் ஒரு பட்டிமன்றம் ஏற்பாடு செய்யலாம்.

அட வந்ததுதான் வந்துட்டீங்க இதையும் படிச்சிட்டுப் போங்களேன்!

“இணையத்தால் தகவல்தான் கிடைக்கும்; அறிவு அல்ல!”

“அப்படியா?!”



நான் ஒரு புலம்பெயர்ந்த(தற்காலிகமாத்தான்) நக்கீரப் பரம்பரை ஆசாமி – சும்மா தகவலுக்காக.

ஒரு நாள் பொழுது – கிறுக்கல் குறிப்பு Friday August 20, 2004

Posted by Pari(பரி) in பொது.
comments closed

வார நாட்களில், ‘இன்னும் ஐந்து நிமிஷம்’ என்று சிணுங்கிக்கொண்டு வரும் தூக்கம் வார இறுதியில் காணாமல் போவது ஆச்சரியம். பாதி மரத்துப்போன கண்களோடு இருந்தாலும் பரவாயில்லை இன்னும் கொஞ்சநேரம் தூங்கலாம். ஆனால், யாரோ முகத்தில் தண்ணீர்த் தெளித்தது மாதிரி சட்டென்று விழிப்பு வரும். வார இறுதிக்கென்றே இருக்கும் வேலைகள் கண் முன்னாடி வரிசையில் நிற்கும். டிவிடி ப்ளேயரினுள் -6 மாதங்களுக்கு முன்னர்- போட்ட எம்பி3 சிடியை, எத்தனையாவது முறை பாடுகிறது என்ற கணக்கெல்லாம் மறந்து போய் ஓடவிட்டு, வீட்டின் எல்லா மூலைகளிலும் இசையோசை இழையவிட்டு வேலைகள் நடக்கும்.

உள்ளே முடிகின்ற வேலைகள் சில, வெளியே சென்று செய்ய வேண்டியவை சில, உள்ளே செய்ததின் மிச்ச சொச்சத்தை வெளியே செய்ய வேண்டியவை சில என்று வேலைகள் பலவிதம். இப்படியான ஒரு சனிக்கிழமையில் ஒருவழியாக எல்லாவற்றையும் முடித்துவிட்டு எப்போதும் போல நேரம் தாழ்ந்த மதிய சாப்பாடு முடித்து ஒரு குட்டித்தூக்கம் போட்டு எழுந்தால் தகிக்கும் வெயில்.

நீச்சல் குளம் பக்கம் போய் நாளாகிறதே, இந்த வெயிலுக்கு அதுதான் சரியென்று மூளையரசாங்கத்தின் ‘அறிவுரைத் துறை’யின் ஆணையின் பேரில் பொடி நடையாய்ப் போனால் ஈ, காக்கா கூட இல்லை. ஒரு பக்கம் ஏமாற்றம் ஒரு பக்கம் சந்தோஷம். நாகரிகத்துக்காக ஒதுங்கி ஒடுங்கி கவனமாக நீந்தும்போது தண்ணீர் அடுத்தவர் மேல் அதிகம் தெளித்துவிட்டல் “ஸாரி” சொல்லத் தேவையில்லாமல், 6 அடி முதல் 9 அடி வரையிலான -நீச்சலுக்கான ஆழத்தில்- நாக்குத் தொங்கிப் போகும் அளவுக்கு இஷ்டத்துக்கு நீச்சல்.

குளத்தின் அடியைத் தொட ஆசை. ‘பல்டி அடிக்கக்கூடாது'(No diving) பலகையின் எச்சரிக்கையை மீற ஓரத்தில் குறுகுறுத்தாலும், நாகரிகம் தடுத்துவிட்டது. முடிந்த வரை முழுகிப் பார்த்தாலும் ஆர்க்கிமிடீஸ் கோட்பாட்டின்படி, எடைக்கு சம அளவுள்ள தண்ணீர் மேலெழும்பியதுதான் மிச்சம். தரையைத் தொடுவதற்காக எடையைக் கூட்டி குண்டாக வேண்டுமா? ‘சீ… சீ… இந்தத் தரை வேண்டாம்’ என்று நரிக்கதைப் பேசிவிட்டு இன்னும் இரண்டு சுற்று நீந்தியதில் குற்றாலத்தில் கும்மாங்குத்து வாங்கி ஸ்பெஷல் மசாஜ் செய்துகொண்ட உணர்வு.

அந்திசாய்ந்து கொண்டிருந்தது. இன்னும் இருந்த பொழுதை இதமாகக் கழிக்க, ஏரிக்கரை சிறந்த இடம். குழந்தைகள் மணலில் குழி தோண்டி விளையாடும் இடத்தை விட்டுக் கொஞ்சம் தள்ளி, அவர்கள் பார்க்காதவாறு ஏரி நீருக்கருகில் மடித்துச் சுருட்டிய நாற்காலியை விரித்து உட்கார்ந்து, உட்காரப் போடப்பட்டிருக்கும் மர பெஞ்சில் காலை நீட்டி, கொண்டுவந்த நோட்டுப் புத்தகம், பேனாவை ஓரத்தில் வைத்துவிட்டு இதமாக வருடும் தென்றலை ஒரு நீண்ட மூச்சு இழுத்துவிட்டு கண்களைச் சுழற்றி காட்சிகள் காணல்.

நடைபாதையில் வாண்டுகள் குட்டி சைக்கிள் பயிற்சி – தலையில் ஹெல்மட் கட்டாயம். பெரும்பாலும் பெருத்த உருவங்கள் நடையாய் நடந்து துரும்பேனும் உடல் குறைக்க பெரும் பிரயத்தனம். சிலர் பேச்சுத்துணையுடன். சிலர் செல்பேசித் துணையுடன். ஆங்கிலம் தெலுங்கோடு அதிசயமாய் ஒரு கன்னடக் குரல். தவறியும் தமிழைக் காணோம் – எல்லாருக்கும் ‘லை·பாய்’ ஆரோக்கியம் போல.

குழிதோண்டும் விளையாட்டு சலித்துவிட்டதோ என்னவோ இப்போது குழந்தைகளை அங்கேக் காணவில்லை. முழங்கையைத் தொடையில் ஊன்றி, உள்ளங்கையிரண்டும் கன்னங்கள் தாங்க, சலனமற்றத் தூண்டிலை அசையாமல் பார்க்கும் ஒருவர் சற்று தூரத்தில். என்னென்ன நினைவோட்டங்களோ அவர் நெஞ்சில்.

நோட்டுப் புத்தகத்தில் இன்னது என்றில்லாமல் ஏதேதோ ஏறின. வரையறையெல்லாம் வைத்தால் வெற்றுக் காகிதமே மிஞ்சும்.

செடியைக் கூட அசைக்க முடியா காற்று பரந்தவெளி நீரைச் சலனப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை முகடுகளும் அகடுகளுமாய் துளித்துளியாய் அலைகள். அக்கரையில் தொடங்கியோ பாதியில் தொடங்கியோ இக்கரையில் இடைவிடாமல் கரை சேர்ந்தன. லேசாக இருட்ட ஆரம்பித்தது. நடைபாதைப் பயிற்சியாளர்கள் தொலைந்திருந்தார்கள். ஏரி நீர் கருத்திருந்தது; மரங்களினூடாக புகுந்த வெளிச்சத் துளியினால் ஒரு மஞ்சள் திட்டு மட்டும். தூண்டில் காரர் எடுத்துச் சுருட்டினார்.

தேய்பிறை போலும்; வானில் ஒரு களங்கமுமில்லை. சலவை செய்த திரைச்சீலையெனும் வானத்தில் நட்சத்திரப் புள்ளிகள் கூட இல்லை. அதெப்படி முடியும்? எங்காவது ஒரு மீனாவது இருக்க வேண்டும். கண்கள் இடுக்கிக் கழுத்தைச் சுழற்றித் தேடியதில் இரு சுற்றுகள் முடிந்து மூன்றாவது தொடங்கி சற்றேத் தொடர்கையில், கழுத்து தன்னிச்சையாக எதிர்த் திசையில் வந்து மேற்கே மினுக்கிய மீன் அகப்பட்டது. ஒன்றுதானா? மேலும் தேடியதில் பலனில்லை.

‘அஸ்தமன அரைமணிக்கப்புறம் பூங்கா மூடப்படும்’ – வாசலில் இருந்த அறிவிப்பு ஞாபகம் வந்தது. மெல்லக் கிளம்பி, மெல்லிய இசை அலைவரிசை வைத்து, சன்னல்கள் இறக்கி, மெதுவாய்க் காரோட்டிய போது, ஏரியின் ஈரக்காற்று காது மடல்களில் உரசி ‘இது கோடையில்லை’ என்றது.

Darkness – By Byron Thursday August 19, 2004

Posted by Pari(பரி) in பொது.
comments closed

I HAD a dream, which was not all a dream.

The bright sun was extingushed, and the stars

Did wander darkling in the eternal space,

Rayless, and pathless, and the icy Earth

Swung blind and blackening in the moonless air;

Morn came and went – and came, and brought no day,

And men forgot their passions in the dread

Of this their desolation; and all hearts

Were chilled into selfish prayer for light:

And they did live by watchfires – and the thrones,

The palaces of crowned kings – the huts,

The habitations of all things which dwell,

Were burnt for beacons; cities were consumed,

And men were gathered around their blazing homes

To look once more into each other’s face;

Happy were those who dwelt within the eye

Of the volcanoes, and their mountain-torch:

A fearful hope was all the World contained;

Forests were set on fire – but hour by hour

They fell and faded – and the crackling trunks

Extingushed with a crash – and all was black.

The brows of men by the despairing light

Wore an unearthly aspect, as by fits

The flashes fell upon them; some lay down

And hid their eyes and wept; some did rest

Their chins upon their clenched hands, and smiled;

And others hurried to and fro, and fed

Their funeral piles with fuel, and looked up

With mad disquietude on the dull sky,

The pall of past World; and then again

With curses cast them down upon the dust,

And gnashed their teeth and howled: the wild birds srieked,

And, terrified, did flutter on the ground

And flap their useless wings; the wildest brutes

Came tame and tremulous; and vipers crawled

And twined themselves among the multitude,

Hissing, but stingless – they were slain for food:

And war, which for a moment was no more,

Did glut himself again:- a meal was bought

With blood, and each sate sullenly apart

Gorging himself in gloom: no Love was left;

All earth was but one thought – and that was Death,

Immediate and inglorious; and the pang

Of famine fed upon all entrails – men

Died, and their bones were tombless as their flesh;

The meagre by the meagre were devoured,

Even dogs assailed their masters, all save one,

And he was faithful to a corse and kept

The birds and beasts and famished men at bay,

Till hunger clung them, opr the dropping dead

Lured their lank jaws himself sought out no food,

But with a piteous and perpetual moan,

And a quick desolate cry, licking the hand

Which answered not with a caress – he died.

The crowd as famished by degress but two

Of an enormous city did survive,

And they were enemies: they met beside

The dying embers of an altar-place

Where had been heaped a mass of holy things

For an unholy usage; they raked up,

And shivering scraped with their cold skeleton hands

The feeble ashes, and their feeble breath

Blew for a little life, and made a flame

Which was a mockery; then they lifted up

Their eyes as it grew lighter, and beheld

Each other’s aspects – saw, and shrieked, and died-

Even of their mutual hideousness they died,

Unknowing who he was upon whose brow

Famine had written Fiend. The World was void,

The populous and the powerful was a lump,

Seasonless, herbless, treeless, manless, lifeless-

A lump of death – a chaos of hard clay.

The rivers, lakes, and ocean all stood still,

And nothing stirred within their silent depths;

Ships sailorless lay rotting on the sea,

And their masts fell down piecemeal: as they dropped

They slept on the abyss without a surge-

The waves were dead; the tides were in their grave,

The Moon, their mistress, had expired before;

The winds were withered in the stagnant air,

And the clouds perished; Darkness had no need

Of aid from them – She was the Universe

————————–

(July, 1816)

கொஞ்சம் நிக்கறீங்களா? Wednesday August 18, 2004

Posted by Pari(பரி) in பொது.
comments closed

நீங்கள் தினசரி எதையாவது வாசிக்கும் பழக்கமுடையவர்கள்தானே? செய்தித்தாள், புத்தகம், இணையப்பக்கம் என்று எதையாவது தினசரி வாசிக்கிறீர்கள். அப்படி வாசிக்கும்போது, ஒரு வாக்கியமோ, பத்தியோ முதல்முறை வாசித்தபோது புரியாமல் முறை இரண்டாம் முறை வாசித்த அனுபவம் உண்டா? எனக்கு நேர்ந்திருக்கிறது; பலமுறை. பெரும்பாலான நேரங்களில் நிறுத்த வேண்டிய இடத்தில் நிறுத்தாமல் ஒரே மூச்சில் படிப்பதனால் நடப்பது. படிப்பவரின் ஓட்டத்தை சற்றே நிறுத்த அங்கங்கு போடப்படும் வேகத்தடைகளான நிறுத்தக் குறிகள்(punctuation marks) இல்லாததுதான் பெரும்பாலும் காரணமாக இருக்கும்.

ஆங்கிலத்தில் எந்தக் குறிகளை எங்கே எப்படி பயன்படுத்த வேண்டும் என்று தனி இலக்கணமே இருக்கிறது. நேர்த்தியான எந்தப் புத்தகத்தை எடுத்தாலும், AP, AFP, Reuters போன்ற சர்வதேச செய்தி நிறுவனங்களின் செய்திகளைப் படித்தாலும் இவற்றை நீங்கள் காணலாம்.

தமிழில் அந்தக்காலத்தில் ஓலைச்சுவடிகளில் எழுதியதால் ஒற்றெழுத்துக்குப் புள்ளி வைக்கக் கூட ஆணியால் குத்தவில்லை. அதனால் நிறுத்தக் குறிகளுக்கென்று அந்தக் காலத்தில் இலக்கணம் எதுவும் எழுதவில்லை. காலப்போக்கில் கருத்துத் தெளிவுக்காக நிறுத்தக் குறிகளை பயன்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் வந்தது. நேர்த்தியாக அச்சிடப்பட்ட(அட்டைப்பட நேர்த்தி இல்லை!) தமிழ்ப்புத்தகங்களில் நிறுத்தக்குறிகளின் பயன்பாட்டை, வாசிக்கும்போது ஆழ்ந்து கவனித்தால் தெரியும்.

சரி, நிறுத்தக் குறிகளுக்கான தமிழ்ப் பெயர்கள் தெரியுமா உங்களுக்கு? தெரியாதவர்களுக்காக, பெரும்பாலும் உபயோகிக்கப்படும் நிறுத்தக்குறிகளை மட்டும் இங்கு தருகிறேன்.

காற்புள்ளி(comma) – (,)

அரைப்புள்ளி(semi colon) – (;)

முக்கால் புள்ளி (colon) – (:)

முற்றுப்புள்ளி(full stop, period) – (.)

ஒற்றை மேற்கோள்குறி(single quote) – (‘)

இரட்டை மேற்கோகுறி(double quote) – (“)

கேள்விக்குறி(question mark) – (?)

ஆச்சரியக்குறி(exclamation mark) – (!)

இணைப்புக்கோடு – (-)

பிறை/நகவளைவு அடைப்பு(bracket) – ( )

சதுர அடைப்பு(square bracket) – [ ]

நெளி அடைப்பு(curly bracket) – { }

அடைப்புக்குறிகளின் இறங்கு வரிசை: { [ ( ) ] }

பத்திரிகை உலகில் படைப்புகளை சீர் செய்ய இணையாசிரியர்கள்(பெயர் சரிதானா?) இருக்கிறார்கள். ஆனால், இணையத்தில் பெரும்பாலும் நீங்கள் அனுப்பியது அனுப்பியபடியே பிரசுரிக்கப்படுகிறது. அதனால் உங்கள் படைப்புகளில் நிறுத்தக்குறிகளை சரியாகப் பயன்படுத்தும் பொறுப்பு உங்களையேச் சேர்கிறது. அதனால், இதைப்பற்றிக் கொஞ்சம் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். இது எதோ கதை, கட்டுரைக்கு மட்டுமல்ல, அன்றாடம் அலுவலகத்தில் உபயோகிக்கும் மின்மடல்களுக்கும் உபயோகமாகும்.

முக்கால்வாசி பேர் இரட்டை மேற்கோள் குறிகளைப் பயன்படுத்துவதில்தான் படுத்துகிறார்கள்.

” அவனா சொன்னான் ? “ – இது எப்படி இருக்கிறது தெரியுமா? ‘தொள தொள’வென்று சட்டை போட்டது மாதிரி!

”அவனா சொன்னான்?“ – இது எப்படி இருக்கிறது? சிக்கென்று சிம்ரன் மாதிரி இருக்கிறதா?(கேள்விக்குறிக்கு முன்னால் இருந்த இடமும் காணாமல் போனதைக் கவனித்தீர்களா?)

பொதுவாக நிறுத்தக்குறிகள் வார்த்தையை ஒட்டியே வரவேண்டும். நிறுத்தக்குறியை அடுத்து(மேற்கோள் குறி ஆரம்பம் நீங்கலாக) கண்டிப்பாக ஒரு இடம் விட வேண்டும்.

சிலர் இருக்கிறார்கள், வாசகர் ஆச்சரியப்பட வேண்டும் என்று பயங்கரமாக ஆச்சரியமோ ஆச்சரியப்படுவார்கள்!!!!!! அதே மாதிரி ஏன்? ஏன்? ஏன்????? என்று பயங்கரமாக கேள்வி கேட்பார்கள்.

ஒரு ஆச்சரியக்குறி இட்டாலும், வாசிப்பவர் அந்த இடத்தில் ஆச்சரியமடைவார். ஒரு கேள்விக்குறி இட்டாலும், வாசகரும் கேள்வி கேட்பார். அதனால் முடிந்த வரை ஒன்றோடு நிறுத்திக் கொள்ளுங்கள். அதிகம் தேவைப்பட்டால் மூன்றோடு நிறுத்திக் கொள்ளுங்களேன்!!!

(கொசுறு: ஆச்சரியம் கலந்த கேள்வி என்றால், ‘அப்படியா சொன்னான்?!’ என்று சொன்னால் இரண்டு உணர்ச்சிகளுமே வந்துவிடும்.)

இன்னுமொரு உறுத்தலான சமாச்சாரம் மேற்கோள் குறியும் முற்றுப்புள்ளியும் சேர்ந்து வரும்போது எப்படி பயன்படுத்துவது என்று தெரியாமலிருப்பது.

”சொல்லுங்கள், கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம்“. – இப்படி முற்றுப்புள்ளியை தனியே தவிக்கவிடாமல்,

”சொல்லுங்கள், கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம்.“ – இப்படி அரவணைத்துக் கொண்டால் அது சந்தோஷப்படும்.

கடைசியாக பாத்திரங்கள் ‘நினைக்கும்’ சமாச்சாரத்தை சொல்லி அறுவையை (தற்போதைக்கு) நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

”சரியான இம்சையான ஆள்,” என்று நினைத்தார்கள். – என்னைப்பற்றி நீங்கள் நினைப்பது பற்றியல்லவா சொல்கிறது இது?

பாத்திரங்கள் பேசுவதற்கும், நினைப்பதற்கும் இரட்டை மேற்கோள் குறிகளையே பயன்படுத்தினால், எப்போது பேசுகிறார்கள், எப்போது நினைக்கிறார்கள் என்று வித்தியாசம் தெரியாமல் போய்விடும். அதற்குத்தான் இருக்கிறது ஒற்றை மேற்கோள் குறி.

‘சரியான இம்சையான ஆள்,’ என்று நினைத்தார்கள். – இப்படி பாத்திரங்கள் ‘நினைக்கும்’ சமாச்சாரங்களுக்கு ஒற்றை மேற்கோள் குறி பயன்படுத்த வேண்டும்.

நிறுத்தக்குறிகள் எழுத்தை மெருகேற்றுபவை. என்னைப் போன்ற வாசகர்களுக்கு மிக முக்கியம். அவற்றை சரியாகப் பயன்படுத்தி உங்கள் படைப்புகளை மெருகேற்றுங்கள்.

இதைப்படித்துவிட்டு, இதற்கெல்லாம் புத்தகம் எதுவுமில்லையா? என்று கேட்பவராக நீங்கள் இருந்தால், இந்தக் கடைசிப் பகுதி உங்களுக்காக.

புத்தகப் பெயர்: மொழி நடைக் கையேடு

பதிப்பாளர்: Mozhi: A Trust for Resource Development in Language and Culture

10, 24th East St

Thiruvanmiyur

Chennai – 41

விலை: ரூ.125

புத்தகத்தின் முன்னுரையைப் படிக்க:

பகுதி 1

பகுதி 2

பகுதி 3

சிவகாமியின் சபதம் – வாசக அனுபவம் Wednesday August 11, 2004

Posted by Pari(பரி) in பொது.
comments closed

‘சிவகாமியின் சபத’த்தை முதல் ஐம்பது பக்கங்கள் படித்துவிட்டு ‘பொன்னியின் செல்வ’னை விட விறுவிறுப்பாக இருக்கிறது என்று எழுதினேன். சிலர் ‘வித்தியாசமான பார்வை’ என்றார்கள். முழுவதும் படித்துவிட்டுச் சொல்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு அப்படியே கொஞ்ச நாள் கிடப்பில் போட வேண்டியதாயிற்று. பிறகு கொஞ்ச நாள் கழித்து தூசு தட்டி எடுத்துப் படித்து முடித்தேன். படிக்கப் படிக்க என்னுடைய ‘வித்தியாசமான பார்வை’ எனக்கேப் புலனாயிற்று. ஆரம்பத்தில் இருந்த சுறுசுறுப்புக் குறைந்து மந்தமாகச் சென்றது. நானும் விடாமல், வரும் தூக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு தொடர்ந்து படித்தேன். ஆயிரத்தி சொச்சம் பக்கங்கள் கொண்ட நாவலில் அங்கங்கே இப்படி இருப்பது சகஜம்தான் என்பதுவும் ஒரு காரணம்.

சிவகாமியை புலிகேசி சிறைபிடித்துச் செல்லும் வரை இருந்த ஓட்டம், பிறகு ‘எப்படா முடியும்’ என்று தேய்ந்து போகிறது. ஒரு வழியாக படித்து முடித்ததும் ‘அப்பாடா’ என்றுதான் உணர வேண்டியிருந்தது.

ஒட்டு மொத்த நாவலிலும் சட்டென்று ஞாபகத்துக்கு வரும் இடமென்றால், புலிகேசி காஞ்சி முற்றுகையைக் கைவிட்டு, காஞ்சி நகரைப் பார்க்கும் ஆவலில் மகேந்திரருடன் நட்பு கொள்வது மாதிரி நடித்து உள்ளே சென்ற பிறகு விருந்தாளிக்கு அளிக்கப்படும் கலைநிகழ்ச்சியில் சிவகாமி நடனமாடிய இடம்தான். இரண்டு பாடல்களை எடுத்துக் கொண்டு, சிவகாமி ஆடிய விதத்தை கண்முன்னே நிறுத்துகிறார்.

அடுத்ததாகக் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டியது, வாதாபி நகரைத் தாக்குதவதற்கு முன் தளபதி பரஞ்சோதி செய்யும் ஏற்பாடுகளின் விவரிப்பு, மற்றும் வாதாபியின் தாக்குதல்.

இவை தவிர அங்கங்கே சில இடங்கள் இருந்தாலும் படித்து முடித்த இரண்டு மாத கால இடைவெளியில் ஞாபகம் வர மறுக்கின்றன. இந்த நாவலுக்கு ஆயிரத்தி சொச்ச பக்கங்கள் தேவைதானா என்று கேட்டால் தீவிர கல்கி ரசிகர்கள் கல்லால் அடிப்பார்கள் 🙂

சோதனையல்லாத சோதனை Monday August 9, 2004

Posted by Pari(பரி) in பொது.
comments closed

அமெரிக்காவில் கார் வைத்திருப்பவர்கள் இரண்டு வருடங்களுக்கு ஒரு முறை பாதுகாப்பு மற்றும் புகை சோதனை(Safety test and Emission test) செய்ய வேண்டும். இரண்டும் தனித்தனி சோதனைகள். ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் மாநிலப் போக்குவரத்துத் துறையால்(Department of Transportation – DoT) அங்கீகரிக்கப்பட்ட சோதனைச் சாவடிகள் இருக்கும்.

எந்த வாகனமாக இருந்தாலும் அதற்கு உரிமம் பெறவேண்டும் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. இந்த உரிமம் வாகனப் பதிவிலிருந்து(Registration) வேறுபட்டது. வாகனத்தை ரோட்டில் ஓட்ட, காலாவதியாகாத ஸ்டிக்கர் ஒட்டப்பட்ட பதிவு எண் தகடுதான்(License plate) அந்த உரிமம். பதிவு எண் கொண்ட தகட்டை வாங்கும்போது கூடவே ஒரு ஸ்டிக்கர் கொடுப்பார்கள். நீங்கள் பதிவு செய்த மாதத்திலிருந்து ஒரு வருடத்திற்கு அது செல்லுபடியாகும். அடுத்த வருடம் புது ஸ்டிக்கர் வாங்கி(காசு கொடுத்துத்தான்!) ஒட்டிக் கொள்ள வேண்டும்.(பதிவு எண் மாறாது என்பதை கவனிக்க.)

இப்படி புது ஸ்டிக்கர் வாங்கும்போது சும்மா போய் வாங்கிவிட முடியாது. போன வருடம் வாகனத்தின் மீது வரி கட்டியதற்கான ரசீது, பாதுகாப்பு மற்றும் புகை சோதனைகளில் வண்டி பாஸ் செய்ததற்கான ஆவணங்கள் என்று காட்டினால்தான் வாங்க முடியும். புதுப்பிக்க நீங்கள் மறந்துவிடுவீர்கள் என்று அரசாங்கத்திற்குத் தெரியும், அதனால்தான் முன்கூட்டியே உங்களுக்கு ஓலை அனுப்பிவிடுவார்கள். அதற்கும் மசியாமல் மறந்தால், காலாவதியான ஸ்டிக்கரை வைத்து வாகனத்தை ஓட்டியதற்காக அபராதம் கட்டுவது உங்கள் தாராள குணத்தைப் பொறுத்தது.

ஒவ்வொரு நாளும் தபால் பெட்டியைத் திறந்தால், உருப்படியான கடிதங்களை விட குப்பைகள்தான் அதிகம் இருக்கும். அன்னப்பறவை போல இவற்றைப் பிரித்து எடுப்பதே பெரிய வேலை. சரி, அல்லவை நீக்கி நல்லவை பிரித்தெடுத்தாயிற்று, இனியெல்லாம் சுகமே என்கிறீர்களா? அதுதான் இல்லை. நல்ல கடிதங்களின் உள்ளும் குப்பைகள் இருக்கும். ‘உங்கள் படம் போட்ட காப்பி கோப்பை வெறும் $25 மட்டுமே, இந்தச் சலுகைக் எங்களின் மதிப்பிற்குரிய வாடிக்கையாளர் உங்களுக்காக மட்டுமே, முந்துங்கள்!’ என்கிற ரீதியில், உங்களுக்கு பில் அனுப்பும் அத்தனைக் கம்பெனிகளிடமிருந்தும் இப்படியான இடைச்செருகல்(inserts) காகிதங்கள் இருக்கும்.

என்னுடைய ஸ்டிக்கரைப் புதுப்பிக்க வாகனப் பதிவு அலுவலகத்திலிருந்து கடிதம் வந்தது. பாதுகாப்பு மற்றும் புகை சோதனை செய்ய வேண்டுமே, அதற்கு நேரம் ஒதுக்க வேண்டுமே என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதே நடுவில் இருந்து ஒரு காகிதம் நழுவியது. அதில், ‘புகை சோதனைச் சாலைக்குப் போகாமலேயே பாஸ் சர்ட்டிபிகேட் வாங்குங்கள். கீழே இருக்கும் நம்பருக்கு ஃபோன் பண்ணி $24 கொடுத்துவிடுங்கள். அடுத்த 14 நாட்களில் உங்கள் கையில் சர்ட்டிபிகேட் இருக்கும்’ என்று இருந்தது.

இது என்னடா இது அரசாங்கக் கடிதங்களிலும் விளம்பரம் இருக்கிறதே, இவர்கள் எப்படி மூன்றாவது ஆளுக்கு என் தகவல்களைத் தெரிவிக்கலாம், இது சட்டவிரோதமில்லையா என்று யோசித்துக் கொண்டே காகிதத்தைத் திருப்பினால், அங்கே இருந்த முகவரி அரசாங்க அலுவலக முகவரியா ஏதாவது புகை சோதனை செய்யும் தனியார் கம்பெனியின் முகவரியா என்று தெளிவாக இல்லை. இணய முகவரியும் எதுவுமில்லை. உறுதி செய்யாமல் எந்தக் காரியமும் செய்வதில்லை என்பதால், இதைப்பற்றி முழுவதும் தெரிந்த பிறகே மேற்கொண்டு செயல்பட வேண்டும் என்று ஓரமாக வைத்துவிட்டேன்.

Gateway Clean Air Program என்று அந்தக் காகிதத்தில் இருந்ததால் கூகுள் வழி அந்தத் தளத்தை அடைந்து மேலதிக விவரங்களைப் பற்றிப் படித்தால், இது முழுவதும் அரசாங்க வேலையே என்று தெரிய வருகிறது. என்னுடைய தகவலை யாருக்கும் விற்கவில்லை(மில்லியன் டாலர் கேஸ் ஜஸ்ட் மிஸ்!).

பழைய ஹாலிவுட் படங்களில் வருவது போன்று ரோட்டோரமாக ஒரு வேனை நிப்பாட்டி வைத்துக் கொண்டு கார்களிலிருந்து வரும் புகையை “வேவு” பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வேவு பார்க்கும்போது காரின் பதிவு எண் தகட்டையும் ஃபோட்டோ பிடித்துக் கொள்கிறார்களாம். வண்டி சோதனையில் பாஸானால் புதுப்பித்தல் ஞாபகப்படுத்தலுடன் இப்படி இடைச்செருகலை அனுப்பிவிடுகிறார்களாம். என்ன தொழில்நுட்பமோ என்ன புதுமுறையோ, ‘நீ வீட்டிலேயே இரு, ஆனால், காசு மட்டும் கொடுத்துவிடு’ என்று அன்பாக அவர்கள் சொல்லும்போது வேலை மெனக்கெட்டு நான் சோதனைச் சாலைக்குப் போகவேண்டுமா என்ன?