jump to navigation

மேளக்கச்சேரி – 2 Thursday November 20, 2003

Posted by Pari(பரி) in பொது.
trackback

இடைவெளிக்குப் பிறகு சம்பிரதாயத்துக்கு ஒன்றிரண்டு கீர்த்தனைகள் வாசிப்பார்கள். இதற்குப் பிறகு நடக்கப் போவதுதான் மேளக்கச்சேரிக்கு நான் போக முக்கிய காரணம்.

ஆரம்பத்தில் சொல்லியிருந்தேன், கச்சேரிக்கு இரண்டு நாதசுரக்காரர்கள் இரண்டு தவில் வித்வான்கள் இருப்பார்கள் என்று. ஏன் இரண்டு? காரணம் இருக்கு, மேலே படிங்க. ரொம்ப பில்டப் குடுக்கிறேனோ? 🙂

மேடையை சரிபாதியாகப் பிரித்து (மனசுலதான்) இடப்பக்கம் இருக்கும் தவில்காரரும் நாதசுரக்காரரும் ஒரு அணி; வலப்பக்கம் இருக்கும் இருவர் இன்னொரு அணி. இரண்டு அணிகளுக்கும் ஒரு போட்டி ஆரம்பிக்கும்.

போட்டி என்றால் நடுவர் எல்லாம் வைத்துக் கொண்டு யார் வெற்றி பெருகிறார் என்று தீர்ப்பு சொல்லும் போட்டியல்ல! பார்வையாளர்கள்தான் நீதிபதிகள். அவரவர் தீர்ப்பு இஷ்டப்படி தீர்ப்பு சொல்லிக் கொள்ளலாம். இது ஆரோக்கியமான, வித்வான்களின் முழுத்திறமையையும் தனித் திறமையையும் காட்ட போட்டி வடிவில் ஒரு கச்சேரி அவ்வளவே, ஆனால் சுவராசியத்துக்குக் குறைவிருக்காது.

போட்டி ஆரம்பம் என்று ஒன்று கிடையாது. சாதாரண கச்சேரி போல் இரண்டு நாதசுரங்களுடன் இரண்டு தவில்களும் முழங்க தொடங்கும். சற்று நேரத்தில் ஒரு அணி அமைதியாகிவிடும். ஒரு நாதசுரம் விட்ட இடத்திலிருந்து மற்றது ஆரம்பிக்கும், சற்று உற்றுக் கவனித்தால் முதலாமவர் வாசித்ததிலிருந்து சற்றே மாறுபட்டிருக்கும், சுரம் மாறுபட்டிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். இப்படி மாற்றி மாற்றி வாசிப்பார்கள். முதலில் நீளமாக ஆரம்பித்து போகப்போக நீளம் குறையும், ஓசையும் குறையும், அதாவது சன்னமாக வாசிப்பார்கள். இரண்டு மூன்று முறை இது முடிந்ததும் மீண்டும் நீளம் அதிகரிக்கும், பிறகு குறையும். வசீகரக்கப்பட்ட நிலை என்பார்களே ஆகா! அது இதுதான்!

போட்டி வெறும் வாசிப்பினால் மட்டும் சுவராசியமடையாது, வித்வான்களின் முகபாவத்தையும் கவனிக்க வேண்டும். பெரும்பாலும் நாதசுரக்காரர் தன் அணி தவில் காரர் பக்கம் லேசாகத் திரும்பியே வாசிப்பார். வாசித்து முடித்ததும் கண வேகத்தில் நாதசுரத்தை எடுத்து விட்டு ஒரு புன்னகை. தவில்காரர் முகத்தில் எப்போதும் புன்னகைதான். அடுத்தவர் சும்மாவிடுவாரா? அவரும் அப்படியே செய்வார், ஏதோ வெற்றி கொண்டவர் போல!

முதல் பகுதியாக நாதசுரப்போட்டி முடிந்ததும், மெல்ல நாதசுரம் அடங்கி விடும். இந்த தவில் போட்டி கேட்பதைவிட பார்ப்பதற்குத்தான் படு ஜோர்!

நாதசுரம் மாதிரியே, இதிலும் நீண்ட வாசிப்புடன் தொடங்கும். தவில் காரரின் முகபாவனைகள் இருக்கே, அடடா காணக்கண் கோடி வேண்டும்! நாதசுரத்தைவிட, தவிலில் வேகம் அதிகம் இருக்கும். சில சமயங்களில் யார் வாசிக்கிறார்கள் என்பதை, தவில்காரர்களின் கையை உன்னிப்பாகக் கவனித்தால்தான் தெரியும். நீண்ட வாசிப்பு சுருங்க சுருங்க முகபாவனைகள் பலவாறு மாறும்.

தவிலில் ஒரு பக்கம் கட்டையால் அடித்தும் மறுபக்கம், ஐந்து விரல்களிலும் குப்பியை மாட்டிக் கொண்டும் வாசிப்பார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். எனக்கு மிகவும் பிடித்த இடம், கட்டையைக் கொண்டு, கையால் தட்டும் பகுதியில் லேசாக வருடுவார்கள், இந்தச் சமயத்தில் சத்தம் மிகக் குறைவாக இருக்கும். உன்னிப்பாக கேட்க கொஞ்சம் முன்பக்கம் குனிந்த ஞாபகம் இன்னும் இருக்கிறது. இரண்டு தவில்காரர்களும் கிட்டத்தட்ட தவில்மேல் படுத்துக் கொண்டு ஒருவரையொருவர் ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டே வாசிப்பார்கள். பார்க்க படு ஜோராய் இருக்கும்.

இது முடிந்ததும், பழையபடி இரண்டு நாதசுரங்களும் ஒரே நேரத்தில் இசைக்க, கச்சேரித் தொடரும். கொஞ்ச நேரத்தில் மங்களம் வாசித்துவிடுவார்கள்.

செவிக்கு உணவு முடிந்து வயிற்றுக்கு வழி தேடி வீட்டை நோக்கிப் போகவேண்டியதுதான்.

Advertisements
%d bloggers like this: