jump to navigation

மேளக்கச்சேரி – 1 Wednesday November 19, 2003

Posted by Pari(பரி) in பொது.
trackback

நேற்று சாயங்காலம் அலுவலகத்திலிருந்து ஆமைக்குப் போட்டியாய் எனது ஊர்தியில் ஊர்ந்து வீட்டுக்கு வந்து கொண்டிருந்த போது நாயனமும் மேளமும் சக்கை போடு போட்டுக் கொண்டிருந்தன. அப்படியே நாதசுரத்தின் இசையில் மயங்கி மலரும் நினைவுகளில் மூழ்கிவிட்டேன். என்னையறியாமலேயே கால் பிரேக்கையும் ஆக்சிலேட்டரையும் மாற்றி மாற்றி மிதித்துக் கொண்டிருந்தது.

மேளக்கச்சேரி என்றால் உடனே நினைவுக்கு வருவது ‘பீப்பி ஊதி டும் டும் கொட்டி’ கல்யாணமும் கோயில்களில் நடக்கும் பூசைக் கச்சேரிகளும்தான். கல்யாணத்தில் கச்சேரிக் குழு பாட்டுக்கு ஒரு ஓரமாய் வாசித்துக் கொண்டிருக்க, பெண் வீட்டாரும் மாப்பிள்ளை வீட்டாரும் எதாவது காரணமாக பரபரப்பில் திரிவார்கள். சிலர் பரபரப்பாய் இருப்பது மாதிரி காட்டிக் கொள்ள வேண்டுமென்றே அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருப்பார்கள். பந்தியில் ஒரு கண்ணை வைத்துக் கொண்டு சிலர் கச்சேரியை ரசித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆழ்ந்து ரசிப்பதாகக் காட்டிக் கொள்ள சிலர் தொடையில் தாளம் போட்டபடி இருப்பார்கள். ‘கெட்டி மேளம் கெட்டி மேளம்’ என்று மணவறையிலிருந்து குரல் வந்ததும் ‘பீ..ஈஈஈஈஈஈ… டும்..டும்…டும்..டும்…’ கொட்டிய உச்சகட்டத்துடன், மங்களம் கூட வாசிக்காமல் கச்சேரி மூட்டை கட்டப்படும். கோயில்களில் இந்த உச்சகட்டம் பூஜை வேளைகளில் இருக்கும்.

இதிலெல்லாம் மேளக்கச்சேரியை முழுமையாக ரசிக்க முடியாது. மேடைகளில் நடைபெறும் தனிக் கச்சேரிகளில்தான் இதை தொடையில் தாளம் தட்டி, தலையை ஆட்டி, லேசாக புன்முறுவலித்து, சில சமயங்களில் கையை உயர்த்தி தன்னை மறந்து ரசிக்க முடியும்.

மேளக்கச்சேரி என்றால் இரண்டு நாதசுரம், இரண்டு தவில், ஒரு ஒத்து, ஒரு ஜால்ரா (ஜிங்சா என்று சொல்லிதான் பழக்கம்) இருக்கும். இரண்டு நாதசுரக்காரர்களும் மேடையின் நடுவில் அமர்ந்திருப்பார்கள். தவில்காரர்கள் மேடையின் இரு பக்கமும் பக்கவாட்டில் பார்வையாளர்களைப் பார்த்தும் பார்க்காமலும், நாதசுரக்காரர்களின் முகத்தைப் பார்த்து அமர்ந்திருப்பார்கள். தவில் காரருக்கும் நாதசுரக்காரருக்கும் இடைப்பட இடத்தில் சற்றுப் பின்னால் இரண்டு பக்கமும் ஒத்து ஊதுபவரும் ஜால்ராவும்.

கச்சேரியை ஆரம்பித்து வைப்பது கம்பீரமான வாசிப்பில் ஒரு நாதசுரம்தான், பிறகு மெதுவாக இரண்டாவது நாதசுரமும் சேர்ந்து கொள்ளும் கூடவே தவிலும். ஒலிபெருக்கி உதவி இல்லாமலேயே அரங்கம் அதிரும். தேவைப்பட்டால் நாதசுரத்துக்கு மட்டும் ஒலி பெருக்கி வைக்கப்படும். எதாவது கீர்த்தனைகள்தான் வாசிப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன், அது பாட்டுக்கு நடக்கும். எவ்வளவு நேரம் வாசிப்பார்கள் என்று தெரியாது. சின்ன இடைவெளி விடுவார்கள் அவ்வளவுதான் தெரியும். பாவம் அடித்து அடித்து கை ஓய்ந்திருக்கும்; ஊதி ஊதி வாய் வலிக்குமல்லவா?

இந்த இடைவெளிக்குப் பிறகு ஆரம்பிக்கும் சங்கதிதான் சுவராசியமானது. அது பற்றி நாளை 🙂

Advertisements
%d bloggers like this: