jump to navigation

வரவும் இழப்பும் Monday November 17, 2003

Posted by Pari(பரி) in பொது.
trackback

ராயர் காப்பி கிளப்பில் இரா.மு அவர்கள் சென்னையில் மென்பொருள் துறையில் வேலை செய்யும் ஒரு பெண்ணை பெண் பார்க்கும் சம்பவம், விடிந்தும் விடியாத அதிகாலைப் பொழுதில் நடந்தது பற்றி எழுதியிருந்தார். ஓய்ச்சல் ஒழிசல் இல்லாமல் வேலை பார்க்கும் இன்றைய படித்த இளைய சமுதாயம், செலவு குறைப்பு (cost cutting) செய்ய இந்தியாவில் அழைப்பு மையங்களை (call centre) நிறுவியிருக்கும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் பிடியில் சிக்கி வாழ்க்கை முறையை பணத்துக்கு அடகு வைத்திருக்கும் அவல நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது.

இந்த அழைப்பு மையங்களில் வேலை பார்க்கும் யாரையும் எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் என் நண்பர்கள் சென்னையிலும் பெங்களூரிலும் என் போலவே மென் பொருள் துறையில் இருக்கிறார்கள். வாரத்தில் ஏழு நாட்களும் வேலை செய்கிறார்கள். ஏன் நான் கூட அது மாதிரி செய்திருக்கிறேன். விருப்பத்தினால் அல்ல. இந்தியாவில் இதெல்லாம் சகஜம்தானே என்கிறீர்களா? வேலைக்கு அந்தப்பக்கம் தனிமனித வாழ்க்கை, குடும்பம் என்று ஒன்று இருக்கிறதே அதற்கெல்லாம் நேரம் ஒதுக்குவது எப்போது? வேலையே வாழ்க்கையாகிவிடுமா?

சமீபத்தில் திருமணமான என் நண்பனும் அவன் மனைவியும் ஒரே அலுவலகத்தில் வேலை செய்கிறார்கள். இருந்தும் என்ன, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்வது காலை நேரம் அவசர கதியில் அலுவலகம் கிளம்பும் நேரம் மற்றும் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில். இது மிகைப்படுத்தப்பட்டதல்ல.

இது போட்டிகள் நிறைந்த உலகம், குறிப்பாக மென்பொருள் துறையில் தனக்கென்று ஒரு தனி இடத்தைப்பிடித்த இந்தியா மற்ற உலக நாடுகளின் போட்டியைச் சமாளிக்க குறைந்த செலவில் நிறைந்த சேவையை அளிக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தில் இருக்கிறது என்று ஆய்வுகள் சொல்வதைப் படிக்கிறேன். ஒருபக்கம் முன்னேற்றப் பாதையில் சென்று கொண்டிருந்தாலும் வாழ்க்கைத்தரம் உயர்ந்தாலும் அதற்கான இழப்புகள் மறுபக்கம் கவலையுறச் செய்கின்றன.

Advertisements
%d bloggers like this: